Dünya’dan İlk Göçe
Yirmi ikinci yüzyılın başlarında insanlık, doğduğu gezegenin sınırlarına yaklaşmıştı. Dünya yok olmanın eşiğinde değildi; ancak büyüyen nüfus, artan enerji ihtiyacı ve giderek karmaşıklaşan uygarlık, gezegenin ötesinde kalıcı yaşam alanları kurulmasını gerekli hâle getirmişti.
İlk büyük adım Venüs’te atıldı.
Gezegenin kavurucu yüzeyine inilmedi. Bunun yerine, sıcaklık ve basıncın insan yaşamına daha elverişli olduğu üst atmosferde yüzen şehirler kuruldu. Ardından Ay’daki araştırma tesisleri kalıcı yerleşimlere dönüştürüldü, Mars’ın yüzeyinin altında şehirler inşa edildi ve Asteroit Kuşağı boyunca maden kolonileri ortaya çıktı.
Jüpiter ve Satürn’ün uydularında araştırma üsleri, tersaneler ve yakıt istasyonları kuruldu.
2287 yılına gelindiğinde insanlık, Güneş Sistemi’nin tamamında kalıcı bir varlık oluşturmuştu.
Ancak bu yerleşimler bağımsız değildi.
Koloniler; hava işleme sistemlerinden tıbbi ekipmanlara, üretim lisanslarından yazılım güncellemelerine kadar birçok alanda Dünya’ya bağlıydı. Dünya yönetimleri bu bağımlılığı doğal görüyordu. Kolonileri kurmuş, yaşam alanlarını finanse etmiş ve hayatta kalmalarını sağlayan teknolojileri geliştirmişlerdi.
Koloniler ise kendilerine hiçbir zaman büyümelerine izin verilmeyen çocuklar gibi davranıldığını düşünüyordu.
Dünya dışında doğan nesiller zamanla yalnızca kültürel olarak değil, biyolojik olarak da değişmeye başladı. Düşük yerçekimi, yüksek radyasyon, yapay atmosferler ve kapalı habitatlar nedeniyle uygulanan genetik düzenlemeler sonraki kuşaklara aktarıldı.
Dünya’da doğanlar onlara kolonist diyordu.
Onlarsa kendilerine başka bir ad verdi:
Göç Edenlerin Çocukları.
Sessiz Aylar ve Güneş Anlaşmaları
Koloniler ile Dünya arasındaki ilk büyük siyasi kırılma, 2321 yılında Asteroit Kuşağı’nda yaşandı.
Üç büyük maden yerleşimi, Dünya’ya göndermeleri gereken metal sevkiyatlarını durdurdu. Bağımsızlık ilan etmediler, askerî saldırı gerçekleştirmediler ve herhangi bir tehditte bulunmadılar.
Yalnızca üretimi kestiler.
Dünya, kolonilerin iletişim ve ticaret ağlarına erişimini kısıtladı. Kuşak yerleşimleri ise Dünya’ya gönderilen bütün hammadde sevkiyatlarını durdurdu. Doğrudan bir savaş çıkmadı; ancak geciken ilaçlar, bozulan yaşam destek sistemleri ve kesilen tedarik hatları nedeniyle yüzlerce insan hayatını kaybetti.
Altı ay süren bu dönem tarihe Sessiz Aylar olarak geçti.
Kuşak kolonileri resmî bağımsızlık kazanmadı. Buna rağmen kendi kaynaklarını nasıl kullanacaklarına, ne kadar üretim yapacaklarına ve kiminle ticaret kuracaklarına karar verme hakkını elde etti.
Diğer koloniler bu kazanımı örnek aldı.
2374 yılında imzalanan Güneş Anlaşmaları, Dünya dışındaki yerleşimlerin yerel yönetimlerini resmen tanıdı. Dünya, insanlığın en büyük merkezi olmaya devam etti; ancak artık bütün insanlık adına tek başına karar veremiyordu.
İnsanlık, aynı yıldızın çevresinde yaşayan tek bir toplum olmaktan çıktı.
Birbirinden farklı fakat birbirine bağımlı medeniyetlere ayrıldı.