Ardıl’ın Yolculuğu
Ardıl, Lattice düğümünden geçmeyecekti. Bağlantının uzayın derinliklerinde bıraktığı zayıf izleri takip ederek, düğümün uzak ucuna normal uzay yolculuğuyla ulaşacaktı.
Yolculuğun ne kadar süreceği kesin olarak bilinmiyordu.
Geminin ilk yolcularının büyük bir bölümü varış noktasını hiçbir zaman göremeyeceğini biliyordu. Onların görevi hedefe ulaşmak değil, Ardıl’ı kendilerinden sonra gelecek kuşaklara teslim etmekti.
İlk yıllarda gemideki yaşam, Güneş Sistemi’ndeki düzenin küçük bir yansımasıydı. Dünya’dan, Mars’tan, Venüs’ten, Kuşak yerleşimlerinden ve dış uydulardan gelen insanlar kendi kültürlerini, dillerini ve geleneklerini beraberlerinde taşımıştı.
Ancak yıllar geçtikçe bu farklılıklar anlamını kaybetmeye başladı.
Ardıl’ın çocukları kendilerini Dünya’ya, Mars’a veya herhangi bir koloniye ait görmüyordu. Onlar hiçbir gezegenin yüzeyinde doğmamış, gökyüzünü yalnızca kayıtlar ve yapay kubbeler aracılığıyla görmüştü.
Onların dünyası Ardıl’dı.
Geminin koridorları sokaklara, tarım alanları kasabalara ve enerji katmanları birbirinden farklı yerleşim bölgelerine dönüştü. Başlangıçta geçici olarak kurulan yönetim, zamanla kendi yasalarını ve geleneklerini oluşturdu.
Birinci kuşak yolculuğu başlatmıştı.
İkinci kuşak gemiyi ayakta tuttu.
Üçüncü kuşak ise Güneş Sistemi’ni yalnızca geçmişte kalmış uzak bir yer olarak tanıyordu.
İlk İşaretler
Ancak yıllar içinde geminin farklı bölgelerinde yaşayan insanların aynı rüyaları gördüklerine dair raporlar ortaya çıktı. Rüyalarda sonsuz bir karanlığın içinde uzanan ince iplikler, birbirine bağlanan yıldızlar ve insana benzemeyen belirsiz varlıklar görülüyordu.
Rüyaları görenlerden bazıları zamanla çevrelerindeki olayları önceden hissedebildiklerini iddia etti. Mühendisler arızaları gerçekleşmeden fark ediyor, doktorlar hastaların bedenlerindeki bozulmaları cihazlardan önce anlayabiliyor ve bazı insanlar kayıp nesnelerin yerlerini görünmez bağlantıları takip ederek bulabiliyordu.
Bu olaylar uzun süre tesadüf, psikolojik baskı veya gemide geçirilen kuşakların neden olduğu zihinsel değişimler olarak değerlendirildi.
Durum, yolculuğun yüz doksan üçüncü yılında Ardıl’ın dış gövdesinde meydana gelen büyük kazayla değişti.
Enerji katmanlarından birinde yaşanan patlama sonucunda dış bölmelerden biri parçalandı ve onlarca insan uzay boşluğuna sürüklenme tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. O sırada bölgede bulunan bir bakım görevlisinin çevresinde ince ve parlak iplikler ortaya çıktı. İplikler insanları, kopan metal parçalarını ve geminin gövdesini birbirine bağlayarak birkaç saniye boyunca sabit tuttu.
Bu süre acil durum kapılarının kapanması ve bölmede bulunan insanların kurtarılması için yeterli oldu.
Kazanın görüntüleri geminin kayıt sistemlerine geçmiş, olay yüzlerce kişi tarafından görülmüştü. Ardıl’da yıllardır yaşanan olaylar artık tesadüf veya toplu bir yanılgı olarak açıklanamazdı.
İnsanlar yolculuk boyunca yalnız olmadıklarından ilk kez kesin olarak şüphelenmeye başladı.